Wim Hoddenbach

Wim Hoddenbagh (37) is getrouwd met Gea en samen hebben ze drie kinderen: Merle, Lente en Tije. In het dagelijks leven is hij spreker in kerken en tot voor kort directeur van De 4e Musketier.
In een interview begin 2016 zegt hij over zichzelf:
“Mensen kennen mij als spreker in kerken en op conferenties. Ik houd van Gods Woord: als ik spreek vanuit de bijbel geeft me dat rust én energie. Ik ben persoonlijk, gepassioneerd en houd ervan om mensen te mobiliseren en te inspireren. Als zoon van een evangelisten-echtpaar in Limburg ben ik dankbaar voor de opvoeding die ik heb gehad. Mijn ouders zijn voor mij een voorbeeld in hun manier van leven. Door hen heb ik geleerd wat het is om God te vertrouwen, want mijn ouders hadden geen vast loon of zekerheden. Daardoor heb ik er nooit aan getwijfeld of God bestond. Het feit dat er eten op tafel stond en dat ik kleren aan had, was een bewijs dat Hij er is. Daar kon ik niet omheen.”

“Mijn ouders hebben me gestimuleerd om te gaan studeren. Het liefst wilde ik theologie gaan doen, maar het werd een studie bedrijfskunde. Daar heb ik tot aan de dag van vandaag veel aan. Daarnaast ben ik rechten gaan studeren. Toen ik daaraan begon, een studie van vier jaar, kreeg ik net verkering met het meisje dat nu mijn vrouw is. Ik heb mezelf ertoe gezet, om die studie in drie jaar tijd te doen en niet langer meer te flierefluiten, ondanks dat het studentenleven ook erg leuk was. Met ons huwelijk in het vooruitzicht is me dat gelukt. Mijn eerste baan was een beleidsfunctie voor de colleges van besturen van diverse christelijke hogescholen. Daar kreeg ik meteen dingen op m’n bord waar ik helemaal niet voor had geleerd. Maar ik heb daar een les geleerd: God roept je soms voor zaken waar je eigenlijk toch nog niet helemaal klaar voor bent. Je bent altijd in staat om dingen te doen die groter lijken dan je zelf denkt. Zeg nooit ‘nee’. Door toedoen van mijn ouders heb ik altijd een enorme liefde gehad voor de kerk en wat zij kan betekenen voor de samenleving. We dachten: laten we aan de basis beginnen en zo werden mijn vrouw en ik kostersechtpaar in een kleine kerk in de Haagse binnenstad. In die vier jaar dat we daarin functioneerden, is het geloofsleven en de passie voor de kerk van zowel mij als mijn vrouw enorm getest. In diezelfde tijd kreeg zij ook kanker. Het was een heel heftige periode. Elke man heeft eigenlijk zo’n crisis-test nodig. Het bereidt je voor op wat daarna komt. Moeilijkheden hebben me geleerd om prioriteiten te stellen, de focus te houden op Jezus, gelouterd te geloven in de kracht van Gods gemeente én te bouwen aan een cultuur van bemoediging. Ik ben daarbij ook de duistere krachten gaan ontdekken achter ontmoediging.